Kalp çocuk gibidir; neyi öğretirsen onu söyler.

Kelimeler, düşüncelerin aciz elbiseleri... sadece düşüncenin mi? Hayır! Hislerimizin de aciz elbiseleri kelimeler.

İçinde yaşadığımız bir dünya var, bir de içimizde yaşattığımız dünya...

İlkini yaşamak bizim elimizde değil, ikincisini yaşatmak ise bizim elimizde. Nasıl?

Kendimize bakarak elbette ama unuttuk hissetmeyi, yorumlamayı, kavramayı, anlamayı ve en önemlisi kendimiz gibi düşünmeyi. Farklı suretler var ama birbirini takip eden farksız düşünceler. Hiç bir şey özgü değil. Misal bir yazı yazarken bir yazarın fikirlerinden yola çıkması veya siyah rengin asil durması düşüncesi... Bir tek kendimiz gibi olmayı unuttuk. Sen kimsin, aslın ne, gerçekte ne seviyorsun...

Ruhumuz, insanlığımız ölüyor,  görmüyoruz kendisini bile görmeyen aciz gözlerimizle.

Vakti gelmedi mi? 

Kendimiz keşfetmenin, kim olduğumuzun, kalbimizi yetiştirmenin...

Hayat devam ediyor. Sağlıcakla kal meleğim.