04.20

 Saat şuan 04.20 yakamozu seyredip sabah namazını bekliyorum. Bir ağırlık çökmüş havaya hissedilen ama söylenemeyenlerin ağırlığı. Her nefes alışımda değişiyor duygular, hissedilenler, hayaller, zaman...

İnsan bazen kendine bakıp bakıp ağlamaz mı? Bence ağlar, kimi zaman kendini suçlu hissettiği için kimi zaman Rabbime layık bir kul olamıyorum düşüncesiyle kimi zaman da yanlış yapma korkusu... Bakıyorum gözlerime, yalnız bakmakla kalmayıp görüyorum beni "sadece beni". Vahmet duyguların içinden kurtulmaya çalışıyorum halbuki boğuluyorum, aslında iyi bir yüzücüyümdür. Bazen sadece yüzme bilmek yeterli olmuyor.

Yazmaktan korkuyorum zaten kendime en büyük kötülüğü anılarımı yazarak yaptım. Duygularım elimde değil ne kadar elimde olduğunu zannetsemde, aslında başta dediğim gibi "hava" aldığın havayı geri vermek zorundasın. Gayriiradi şekilde hissettiriyor kendini.

Tek ilacım sabretmek. Eee sonuçta bir imtihan dünyasındayız, hayat devam ediyor Zeynep hanım insan eninde sonunda alışıyor her şeye. Tamam güzel güzel pişiyorsunda biraz da yanman gerekiyor. Sağlıcakla kal.